-
3.
mówiący zaprzecza temu, co zostało powiedziane, sądząc, że rozmówca powinien wiedzieć, że nie jest to prawda -
wykładnik niezgody
-
używane jako reakcja na czyjąś wypowiedź
-
– Wuj ją zna?
– Skąd, w życiu jej nie widziałem na oczy, tylko raz w telewizorze.źródło: NKJP: W. Giełżyński: Asia marzy, Tygodnik Ciechanowski, 2004-03-18
– To jakaś rodzina? – zapytał Zakrzewskiego, kiedy jechali do Magdalenki.
– Rodzina? Skąd! – Karol prychnął. – Przypadkowa zbieżność nazwisk.źródło: NKJP: Tomasz Konatkowski: Przystanek Śmierć, 2007
– Terry, jaka miła niespodzianka! Już myślałem, że całkiem o mnie zapomniałaś.
– Ależ skąd! Tony, nigdy cię nie zapomnę!źródło: NKJP: Piotr Niklewicz: Niezwykła kariera Antoniego K., 2006
– Ciociu, skąd masz ten kamień?! Przywiozłyście ze Starachowic?
– A skąd! Czyś ty zgłupiała?! Mama znalazła tu w ogrodzie w Milanówku!źródło: NKJP: Krystyna Janda: Małpa, 2004
-
część mowy: komentarz metatekstowy
podklasa: dopowiedzenie
-
/skąd/ szyk: obligatoryjny poprzedzający kontekst -
psł. *jьz kǫdu
Złożenie przyimka *jьz- 'z' oraz przysłówka miejsca *kǫdu 'skąd' (analogicznie: *otъ kǫdu 'skąd', *do kǫdu 'dokąd').