-
5.
etn. występujący w wierzeniach ludowych demon duszący ludzi we śnie -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
wierzenia i przesądy -
Zmierzch to czas niebezpieczny - wtedy to wychodzą na świat wszelkie strzygi i upiory, które w nocy wysysają krew ze śpiących ludzi. Na piersiach śpiących siada zaś gnieciuch - wzór Leśmianowskiego dusiołka - i utrudnia oddech. Ale wkrótce przychodzi świt, a „kiedy kur pieje, diabeł truchleje...”.
źródło: NKJP: Wartość czasu, Dziennik Polski, 1999-02-25
Oczyma wyobraźni widział grób nie Kunickiego, lecz swój własny i gnieciucha siedzącego mu na piersiach, w otwartej, oświetlonej księżycowym światłem, trumnie.
źródło: Internet: fantastyka.pl
Jeszcze w XIX wieku, i to nawet w drugiej jego połowie, powszechnie wierzono w zmorę, która była nazywana także gnieciuchem, ponieważ dusiła lub przygniatała ludzi we śnie.
źródło: NKJP: Jak się pozbyć zmory?, Dziennik Polski, 2001-01-13
Złe (albo niezadowolone) duchy domowe były bardzo kłopotliwe: prześladowały zwierzęta, koniom np. zaplatając z grzyw warkoczyki. Dlatego np. w Rzeszowskiem wplatano w nie święconą kredę i czerwone gałganki. Najgorsze były demony. Wśród nich: strzygi, gniotki, gnieciuchy, biże i nocnice.
źródło: NKJP: Internet
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m2
liczba pojedyncza liczba mnoga M. gnieciuch
gnieciuchy
D. gnieciucha
gnieciuchów
C. gnieciuchowi
gnieciuchom
B. gnieciucha
gnieciuchy
N. gnieciuchem
gnieciuchami
Ms. gnieciuchu
gnieciuchach
W. gnieciuchu
gnieciuchy
-
Zob. gnieść