-
2.
w starożytnym Rzymie: wódz, któremu za zwycięstwa na polu walki przyznano najwyższe wyróżnienie -
- tryumfator
-
[trjumfator] lub [trjũfator], lub [tryjumfator], lub [tryjũfator], rzadziej [trijumfator] lub [triũfator]
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
świat dawnych epok i wydarzenia historyczne
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
osoby związane z wojskiem i wojną -
hiperonimy: wódz
-
- triumfator rzymski
-
Rozróżniano dwa rodzaje triumfów: triumphus curulis (tzw. wielki triumf), podczas którego triumfator jechał na rydwanie i ovatio, gdy wódz jechał konno.
źródło: NKJP: Internet
Szli, jak barbarzyńcy za rydwanem triumfatora rzymskiego.
źródło: NKJP: Andrzej Bobkowski: Szkice piórkiem : (Francja 1940-1944), 1957
Dostojny Waryniusz wjeżdżał we wrota własnej willi jak triumfator na Kapitol.
źródło: NKJP: Halina Rudnicka: Uczniowie Spartakusa, 1951
[...] zgodne z naszymi przekonaniami, piękne, smukłe i skrzydlate anioły ulatują na ścianach paleochrześcijańskich sarkofagów. Parami z wieńcem zwycięzcy w dłoniach, by uwieńczyć nim głowę wyznawcy Chrystusa na podobieństwo rzymskiego triumfatora, który odniósł zwycięstwo w walce o swą nieśmiertelną duszę i jej miejsce wiecznego postoju.
źródło: NKJP: Ptaki Boga, Dziennik Polski, 2003-12-27
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. triumfator
triumfatorzy
ndepr triumfatory
depr D. triumfatora
triumfatorów
C. triumfatorowi
triumfatorom
B. triumfatora
triumfatorów
N. triumfatorem
triumfatorami
Ms. triumfatorze
triumfatorach
W. triumfatorze
triumfatorzy
ndepr triumfatory
depr -
łac. triumphātor 'triumfujący'