wytoczyć (proces) - Wielki słownik języka polskiego PAN

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wytoczyłem +(e)m wytoczył	wytoczyłam +(e)m wytoczyła	wytoczyłom +(e)m wytoczyło	wytoczyliśmy +(e)śmy wytoczyli	wytoczyłyśmy +(e)śmy wytoczyły
2 os.	wytoczyłeś +(e)ś wytoczył	wytoczyłaś +(e)ś wytoczyła	wytoczyłoś +(e)ś wytoczyło	wytoczyliście +(e)ście wytoczyli	wytoczyłyście +(e)ście wytoczyły
3 os.	wytoczył	wytoczyła	wytoczyło	wytoczyli	wytoczyły

bezosobnik: wytoczono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		wytoczmy
2 os.	wytocz	wytoczcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wytoczyłbym bym wytoczył	wytoczyłabym bym wytoczyła	wytoczyłobym bym wytoczyło	wytoczylibyśmy byśmy wytoczyli	wytoczyłybyśmy byśmy wytoczyły
2 os.	wytoczyłbyś byś wytoczył	wytoczyłabyś byś wytoczyła	wytoczyłobyś byś wytoczyło	wytoczylibyście byście wytoczyli	wytoczyłybyście byście wytoczyły
3 os.	wytoczyłby by wytoczył	wytoczyłaby by wytoczyła	wytoczyłoby by wytoczyło	wytoczyliby by wytoczyli	wytoczyłyby by wytoczyły

bezosobnik: wytoczono by

bezokolicznik: wytoczyć

imiesłów przysłówkowy uprzedni: wytoczywszy

gerundium: wytoczenie

imiesłów przymiotnikowy bierny: wytoczony

odpowiednik aspektowy: wytaczać

+

wytoczyć

+

CO

Zob. toczyć, ciec