roztajać - Wielki słownik języka polskiego PAN

4.

książk. stać się mniej oziębłym lub skrępowanym

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Stany psychiczne człowieka

zachowania emocjonalne

Mówił niewiele i dopiero w mieszkaniu Jasia Krone roztajał trochę.

źródło: NKJP: Bohdan Czeszko: Pokolenie, 1951

Po paru stopkach za stołem roztajało. Babule, wyraźnie rozochocone, wzięły się do śpiewania [...].

źródło: NKJP: Mariusz Wilk: Dom nad Oniego, 2006

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	roztajałem +(e)m roztajał	roztajałam +(e)m roztajała	roztajałom +(e)m roztajało	roztajaliśmy +(e)śmy roztajali	roztajałyśmy +(e)śmy roztajały
2 os.	roztajałeś +(e)ś roztajał	roztajałaś +(e)ś roztajała	roztajałoś +(e)ś roztajało	roztajaliście +(e)ście roztajali	roztajałyście +(e)ście roztajały
3 os.	roztajał	roztajała	roztajało	roztajali	roztajały

bezosobnik: roztajano

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		roztajmy
2 os.	roztaj	roztajcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	roztajałbym bym roztajał	roztajałabym bym roztajała	roztajałobym bym roztajało	roztajalibyśmy byśmy roztajali	roztajałybyśmy byśmy roztajały
2 os.	roztajałbyś byś roztajał	roztajałabyś byś roztajała	roztajałobyś byś roztajało	roztajalibyście byście roztajali	roztajałybyście byście roztajały
3 os.	roztajałby by roztajał	roztajałaby by roztajała	roztajałoby by roztajało	roztajaliby by roztajali	roztajałyby by roztajały

bezosobnik: roztajano by

bezokolicznik: roztajać

imiesłów przysłówkowy uprzedni: roztajawszy

gerundium: roztajanie

psł. *orz(ъ)-tajati 'roztopić się'