przemarnować - Wielki słownik języka polskiego PAN

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	przemarnowałem +(e)m przemarnował	przemarnowałam +(e)m przemarnowała	przemarnowałom +(e)m przemarnowało	przemarnowaliśmy +(e)śmy przemarnowali	przemarnowałyśmy +(e)śmy przemarnowały
2 os.	przemarnowałeś +(e)ś przemarnował	przemarnowałaś +(e)ś przemarnowała	przemarnowałoś +(e)ś przemarnowało	przemarnowaliście +(e)ście przemarnowali	przemarnowałyście +(e)ście przemarnowały
3 os.	przemarnował	przemarnowała	przemarnowało	przemarnowali	przemarnowały

bezosobnik: przemarnowano

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		przemarnujmy
2 os.	przemarnuj	przemarnujcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	przemarnowałbym bym przemarnował	przemarnowałabym bym przemarnowała	przemarnowałobym bym przemarnowało	przemarnowalibyśmy byśmy przemarnowali	przemarnowałybyśmy byśmy przemarnowały
2 os.	przemarnowałbyś byś przemarnował	przemarnowałabyś byś przemarnowała	przemarnowałobyś byś przemarnowało	przemarnowalibyście byście przemarnowali	przemarnowałybyście byście przemarnowały
3 os.	przemarnowałby by przemarnował	przemarnowałaby by przemarnowała	przemarnowałoby by przemarnowało	przemarnowaliby by przemarnowali	przemarnowałyby by przemarnowały

bezosobnik: przemarnowano by

bezokolicznik: przemarnować

imiesłów przysłówkowy uprzedni: przemarnowawszy

gerundium: przemarnowanie

imiesłów przymiotnikowy bierny: przemarnowany

+

przemarnować

+

CO