UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

ktoś oddaje sprawiedliwość komuś/czemuś

ktoś oddaje rację komuś/czemuś
ktoś oddaje słuszność komuś/czemuś

Odmiana

typ frazy: fraza czasownikowa

ndk, pch; odmienny: oddawać

odpowiednik aspektowy: ktoś oddał sprawiedliwość komuś/czemuś

Definicja

książk. 
ktoś obiektywnie i uczciwie ocenia kogoś lub coś, przyznając, że ta osoba ma rację lub to coś jest słuszne albo przyznając, że ten ktoś lub to coś posiada dane pozytywne cechy

Warianty

  • ktoś oddaje rację komuś/czemuś
  • ktoś oddaje słuszność komuś/czemuś

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Ocena i wartościowanie wola, postawy, nastawienie człowieka wobec świata i życia

Cytaty

Podkreślał, że do sytuacji Zagłady nie można przykładać kryteriów moralnych z innych czasów. Chcesz być sędzią? – pytał, gdy ktoś próbował lekką ręką potępiać [...] szefa żydowskiej policji, który kolaborował, chcąc uratować swojego synka. Konsekwentnie jednak oddawał sprawiedliwość tym, którzy w trudnych sytuacjach umieli zachować się przyzwoicie.

źródło: NKJP: Krzysztof Burnetko: Marek Edelman (1919–2009), Polityka, 2009-10-10

Autor oddaje też sprawiedliwość drugiej stronie pisząc, że i wśród niemieckich generałów nie brakowało tęgich strategicznych i taktycznych głów.

źródło: NKJP: (PS): Największa bitwa, Dziennik Polski, 2006-09-08

Jadła ze smakiem i widoczną rozkoszą, oddając sprawiedliwość skromnej, ale doskonałej kuchni maminej i opowiadała, opowiadała bez końca.

źródło: NKJP: Danuta Koral: Wydziedziczeni, 1997

Dopiero dzisiaj świat zaczyna nadrabiać zaległości w ocenach skutków II wojny światowej. Białe plamy są powoli uzupełniane nową wiedzą, a jednostkom i społecznościom skazanym na marginalizację lub zapomnienie, oddawana jest sprawiedliwość.

źródło: NKJP: Ł. Śmiatacz: Powiatowe obchody Dnia Zwycięstwa: 60 lat po... w Grabowie, Czas Ostrzeszowski, 2005

Z ludźmi najwybitniejszymi z wybitnych jest zawsze kłopot. Mówiąc o nich, oddając im sprawiedliwość, trzeba niezmiernie baczyć, aby nie przekroczyć cienkiej granicy między sprawiedliwym hołdem a pochlebstwem, naruszającym ich osobistą skromność, tę cechę prawdziwej wielkości.

źródło: NKJP: Ostatni romantyk: Dziennik Polski, 2000-09-22

Uważam, że traktując S.H. w sposób niegodny paradoksalnie to właśnie jemu oddajemy rację, gdyż nie wierzymy, że można reprezentować określony kanon norm i wartości niezależnie od okoliczności.

źródło: NKJP: Internet

Przejaskrawiłem nieco, to fakt. Oddaję ci słuszność [...].

źródło: NKJP: Internet

Data ostatniej modyfikacji: 21.10.2016
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
Open toolbar

Menu dostępności

  • Powiększ tekst

  • Zmniejsz tekst

  • Wysoki kontrast

  • Resetuj
json