UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

kawalarz

1900, NKJP

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m1

Od: kawał (dowcip)

pot.

osoba, która lubi opowiadać coś zabawnego lub postępować tak, żeby kogoś rozśmieszyć

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Usposobienie człowieka określenia człowieka ze względu na jego usposobienie

CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA Czas wolny rozrywka

synonimy:

dowcipas, dowcipniś, figlarz, humorysta, komediant, żartowniś

	- To był świetny portrecista, a przy okazji jaki kawalarz! Ciągle opowiadał wice, a ja śmiałam się do rozpuku i nie czułam, jak płynie czas żmudnego pozowania. Potem te jego obrazy gdzieś do Paryża poszły, ktoś kupił Polkę! źródło: NKJP: Helena nad Krakowem, Dziennik Polski, 2000-12-22
	- Staszek był kawalarzem, na każdą życiową sytuację miał jakąś gotową anegdotę, źródło: NKJP: Beata Zalot: Powalające obrazki, Tygodnik Podhalański, nr 37, 1999
	– A na scenie jest Pan kawalarzem, sam robi kolegom dowcipy ? – Zdarza się, ale w olbrzymiej większości to ja jestem ofiarą takich kawałów. Sam kawały robię rzadko, gdyż zdarzało się, że „ugotowałem się” na scenie. Ja się śmiałem, a koledzy potrafili opanować jakoś atak śmiechu. źródło: NKJP: Tomasz Gotkowski: Bullterier, Sztafeta, nr 46, 2002
	Dojechaliśmy do Lublina. W Lublinie byli Austriacy. Ale ponieważ byliśmy kawalarzami, więc jako warszawiacy postanowiliśmy zaimponować Lublinowi i chodziliśmy po tym Lublinie z czapkami odwróconymi do tyłu. To było bardzo niefortunne. źródło: NKJP: Aleksander Wat: Mój wiek: pamiętnik mówiony, 1967

Data ostatniej modyfikacji: 21.01.2021