Na pewnej suto zakrapianej imprezie artystycznej w Krakowie lat 20. XX wieku, jeden z uczestników zalał pałę i zasnął.
źródło: NKJP: Andrzej Górny: Pożyczki z blachy i trocin, Słowo Polskie Gazeta Wrocławska, 2006-02-03
- Nawet nie mam prawa jazdy. - Bo o jeden raz za dużo zalałeś pałę! Ale mózgu ci nie zabrali, prawda? Zresztą bez obawy: drogówki tu nie ma. Nikt nie zapyta o papiery [...].
źródło: NKJP: Artur Baniewicz: Afrykanka, 2005
Aby przestał trząść się z zimna w tej małej, nieogrzewanej komórce, musiałby obalić całego łyskacza. Marta by mu tego nie darowała. Nie dzisiaj. Później owszem, uraczy się swoim osobistym prezentem bożonarodzeniowym i może nawet poszuka jeszcze czegoś ekstra, i na amen zaleje pałę, ale teraz musiał być na tyle trzeźwy, żeby odstawić tę szopkę ze Świętym Mikołajem.
źródło: NKJP: Mariusz Kaszyński: Skarb w glinianym naczyniu, 2008
[...] raz gdy w Jamie skończył się już program, a do trunków malarska brać ostro się wzięła, Stanisławski - wielce się zwykle w używaniu alkoholu kontrolujący - „zalał pałkę”, i jakby stanęły mu na jawie senne widziadła chwały polskiego oręża, poczuł się „czwartakiem” spod komendy Józefa Dwernickiego pod Stoczkiem - ruszył „do ataku” [...].
źródło: NKJP: Władca kawiarni i restauracji, Dziennik Polski, 2001-03-03
Chodzę z podniesioną głową, ale to udawanie tylko, bo zawroty głowy coraz bardziej dokuczają i krok jak u pijanego. Chwilami boję się, aby mnie nie posądzili, żem zalał pałkę, co teraz na ulicy coraz częściej się widzi.