UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

posłusznie

XV w., SStp

Zob. słuchać

w sposób świadczący o tym, że ktoś robi to, co mu każe ktoś inny

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Usposobienie człowieka cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności

posłusznie iść, podążać za kimś, podreptać, pójść, ruszyć, wrócić; siedzieć, stanąć, usiąść, wsiąść do czegoś, wstać; podnosić ręce; spełnić rozkaz, wykonać/wykonywać polecenie; meldować

	Posłusznie wykonał polecenie i czekał na dalsze wskazówki. źródło: NKJP: Adam Barczyński: Ślepy los, 1999
	- Chodźże tu! - Magwer popchnął go lekko. Na szczęście Rodam nie opierał się za mocno, szedł posłusznie. źródło: NKJP: Tomasz Kołodziejczak: Krew i kamień, 2003
	- Melduję posłusznie, rozbiliśmy samochód pancerny - zapiał cienkim z radości głosem Dyas. źródło: NKJP: Jan Józef Szczepański: Polska jesień, 1995
	Sędzia najpierw przerwał grę, a następnie odwrócił się w kierunku buldoga z czerwoną kartką w ręku. Pies posłusznie opuścił boisko. źródło: NKJP: Sport, Dziennik Polski, 1998-03-11

część mowy: przysłówek

stopień równy	posłusznie
stopień wyższy	posłuszniej

Data ostatniej modyfikacji: 13.02.2025