rumieniec oblał kogoś

Wszędzie mógł czaić się złośliwy pan Eryk, jego dumna żona, nie mówiąc o tej impertynenckiej Francuzce, która – rumieniec oblał Anielę raz jeszcze – ośmieliła się właściwie wyprosić ją z domu.

źródło: NKJP: Jerzy Sosnowski: Prąd zatokowy, 2003

Zacząłem sondować, co się za tym kryje i oblał mnie rumieniec. Spąsowiałem jeszcze bardziej, gdy strzeliła kolejną ofertą. - Za 80 zł mogę zabrać Ewę, to ci wyjdzie 40 za jedną.

źródło: NKJP: Błażej Lato, Małgorzata Lipcówna: Niemoralna propozycja, Express Ilustrowany, 2002-07-12

Nie dziwię mu się, że się nie podpisuje, na jego miejscu już dawno oblałby mnie rumieniec wstydu, choćby za odporność na zasady ortografii.

źródło: NKJP: Internet