sarkać

Śni, że chodzi po Warszawie, Krakowie i Gdańsku. Że spogląda na błękitną wodę Zatoki Gdańskiej, że uśmiecha się do polskich dziewcząt, a gdy poczuje głód, zjada jarzynową z bułką, nie sarkając na przydługą kolejkę w barze.

źródło: NKJP: Andrzej Urbańczyk: Dziękuję Ci, Pacyfiku, 1985

W tłumie słychać było również sarkania na władzę.

źródło: NKJP: (pij): Prezydent na Bałuckim Rynku, Express Ilustrowany, 2002-09-25

Kolejka w osiedlowym sklepie posuwała się niemrawo. Ludzie czekali na koszyki, później tłoczyli się przed ladą, sarkając, że sprzedawczyni zbyt powoli wycina odcinki kartek na mięso.

źródło: NKJP: Andrzej Kozioł: Pociąg do Stalinogrodu i inne opowiadania, 2009

Początki były dziwne. - Baba w mundurze? – dziwili się i sarkali starzy wyjadacze. Jednak z czasem wszystko się unormowało.

źródło: NKJP: Maciej Węgrzyn: Nie ma zmiłuj, Gazeta Wrocławska, 2003-03-11

Niebawem powstała czterdziestotysięczna armia, w której panowała surowa dyscyplina. Nikt już nie śmiał sarkać lub buntować się przeciwko jego rozkazom; najdrobniejsze nawet próby nieposłuszeństwa podlegały karze utraty życia.

źródło: NKJP: Zenon Kosidowski: Opowieści biblijne, 1963